یک دانشمند استرالیایی اعلام کرده است که توضیحی منطقی برای ناپدید شدنهای مرموز در مثلث برمودا یافته؛ منطقهای که میان فلوریدا، برمودا و جزایر آنتیل بزرگ قرار دارد و دههها با نظریههای توطئه و پدیدههای فراطبیعی گره خورده است.
حجم بالای تردد دریایی
کارل کروزِلْنیکی میگوید دلیل این حوادث نه پدیدههای ماورایی، بلکه مجموعهای از عوامل قابل توضیح از جمله احتمالات آماری، شرایط شدید آبوهوایی و خطاهای انسانی در ناوبری است. او که در تحلیلهای خود با اداره ملی اقیانوسی و جوی آمریکا همکاری دارد. تاکید میکند هر مورد ناپدید شدن کشتی یا هواپیما در این منطقه، در چارچوب حجم بالای تردد دریایی و هوایی، پدیدهای قابل انتظار است.
به گفته او، آمارها نشان میدهد میزان ناپدید شدن در مثلث برمودا تفاوتی با دیگر مناطق پررفتوآمد دریایی در جهان ندارد. کروزِلْنیکی در گفتوگو با روزنامه بریتانیایی ایندیپندنت گفته است که اگر نسبتها در نظر گرفته شود، تعداد حوادث در این منطقه با سایر مناطق مشابه همخوانی دارد.
گزارشهای اداره ملی اقیانوسی و جوی آمریکا که از سال ۲۰۱۰ منتشر شدهاند نیز تاکید دارند هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد در این منطقه، ناپدید شدنها با فراوانی بیشتری نسبت به سایر نقاط رخ میدهد. این گزارشها نقش عوامل طبیعی را در بروز چنین حوادثی برجسته میکنند.
عوامل طبیعی و شرایط جوی
از جمله این عوامل میتوان به تغییرات شدید آبوهوا، جریانهای قدرتمند دریایی مانند جریان گلف استریم، و وجود جزایر متعدد اشاره کرد. البته که این عوامل مسیرهای ناوبری را پیچیده میکنند. همچنین پدیدههای مغناطیسی ممکن است باعث شوند قطبنما به جای شمال مغناطیسی، شمال واقعی را نشان دهد و همین امر موجب سردرگمی در جهتیابی شود.
این نهاد همچنین اعلام کرده است که نیروی دریایی آمریکا و گارد ساحلی این کشور بر این باورند که تمامی سوانح دریایی در این منطقه را میتوان با ترکیبی از عوامل طبیعی و خطاهای انسانی توضیح داد، بدون آنکه نیازی به فرضیههای فراطبیعی باشد.
کروزِلْنیکی برای تایید این دیدگاه به حوادثی مانند ناپدید شدن پرواز ۱۹ در سال ۱۹۴۵ اشاره میکند. گروهی متشکل از پنج هواپیمای آمریکایی که در دریا ناپدید شدند. به گفته او، شرایط بد جوی و اشتباهات انسانی عامل اصلی این حادثه بودهاند. هرچند این رویداد به شکلگیری روایتهای مرموز در فرهنگ عمومی دامن زد. او همچنین به ناپدید شدن یک کشتی در سال ۱۹۶۳ در دریای کارائیب اشاره میکند. بطوریکه بعدها مشخص شد شرایط سخت جوی و مشکلات فنی علت آن بوده است.
او میگوید موسسه لویدز لندن و گارد ساحلی آمریکا نیز از دهه ۱۹۷۰ همین دیدگاه را تایید کردهاند. آنها معتقدند تمرکز رسانهای بر این منطقه باعث تقویت باور به پدیدههای غیرعادی شده است.
با وجود این توضیحات علمی، داستانهایی درباره هیولاهای دریایی، موجودات فضایی و شهر گمشده آتلانتیس همچنان در فرهنگ عامه رواج دارد. با این حال، کروزِلْنیکی تاکید میکند. توضیح علمی، هرچند کمتر هیجانانگیز، اما مبتنی بر دادهها و واقعیتهاست و تصویری دقیقتر از خطرات دریا ارائه میدهد.
