در بحبوحه تنش و درگیری میان ایران، ایالات متحده و اسرائیل ، گزارشهای متعددی حکایت از ورود نیروهای نیابتی مورد حمایت رژیم به ایران دارد. این نیروها عمدتاً متشکل از شبه نظامیان شیعه عراقی وابسته به حشدالشعبی ( مانند کتائب حزب الله، سازمان بدر و حرکته النجبا) و حزب الله لبنان می باشد. علاو بر اینها حضور لشکر فاطمیون افغان وزینبیون پاکستان نیز گزارش شده است.
حضور جنگجویان خارجی در ایران پدیده ای تازه نمی باشد. سالها است که رژیم آنها را تحت نام های « دانشحویان انقلاب اسلامی» و «زائران شیعه» به کشور آورده و در دانشگاههای مختلف شهرهای ایران جای داده است. و بار ها از این نیروها برای سرکوب اعتراضات مردمی استفاده کرده است. سئوال اینست چرا این روزها رژیم نیاز به آوردن آشکار و گله ای آنها پیدا کرده؟ بطوریکه در بعضی موارد این گروها مورد استقبال مسئولان نیز قرار گرفته است. حتی رژیم به رژه این گروهها با پرچم های خود در خیابانهای شهر ها اجازه داده است.
حضور این نیروها در حالی رخ میدهد که رژیم جمهوری اسلامی درروزهای اخیر همزمان با فشار نظامی خارجی با موج گسترده اعتراضات اجتماعی در سالهای اخیر روبرو بوده است. مرگ خامنه ای ، فرماندهان ارشد نظام و تشدید بحران اقتصادی به تضعیف و از هم گسستگی حلقه های قدرت رژیم انجامیده است. ابن امر نحوه مقابله نیروهای سپاه و بسیج با معترضان را به چالش جدی کشیده است. بطوری بعد از مرگ خامنه به بهانه عزاداری نیروهای وابسته به رژیم با اسلحه و چماق خورد همواره در سطح شهر ها حضور دراند تا با ایجاد فضای رعب وحشت از هرگونه اعتراضات جلوگیری کنند. از طرف دیگر رژیم در میان بحبوحه جنگی به اعدام معترضان اخیر ادامه می دهد تا زهر چشمی از مردم گرفته و صدای هر مخالفی را در گلو خفه کند.
سرکوب داخلی با ابزار خارجی
علیرغم فضای جنگی موجود در کشور ، نه تنها رژیم موفق به ایجاد یک الگوی ملی نشده است بلکه هر روز به شدت ناراضی های عمومی افزوده میشود. چرا که ملت ایران آشکارا شاهد ایران ستیزی سپاه پاسداران و هدررفتن سرمایه های ملی خود هستند. بنابراین رژیم نگران وفاداری کامل همه نیروهای وابسته به خود است. زیرا ممکن است بسیاری آز آنها ( بخصوص نیروی انتظامی و ارتش) در تقابل با هموطنان خود مردد و یا نافرمانی کنند. از اینرو است که رژیم برای سرکوب هرگونه اعتراض و کنترل تنش های داخلی محتمل متوسل به جنگجویان خارجی شده است. از این راه می خواهد پیام بازدارنده ای به مخالفان داخلی بفرستد
به احتمال زیاد ذهنیت رژیم این است که نیروهای خارجی بخاطر عدم ارتباط وتعلق ریشه های زبانی، قومی و فرهنگی تمایل به خشونت بی رحمانه بیشتری علیه معترضان نشان خواهند داد. چرا که تجربه خشونت و کشتار در کشورهای دیگر تا رگ های این نیروها ریشه دوانده و آنها از خشونت عریان و کشتن عبایی ندارند. در عین حال رژیم می خواهد با آوردن آنها « وفاداری ایدئولوژیک محور مقاومت» را به نمایش گذاشته و از آن بعنوان اهرم فشار استفاده کند.
در نهایت آوردن این نیروها نشانه یک بحران عمیق دررژیم است. استراتژی که زمانی برا گسترش نفوذ منطقه ای طراحی شده بود اکنون به ابزاری برای برای بقای حکومت در داخل تبدیل شده است. از طرف دیگر حضور نیروهای خارجی، حاکمیت ملی ایران را زیر سئوال می برد. بطوریکه بسیاری از ایرانیان آن را « اشغال خارجی» تلقی می کنند. ممکن است این امر زمینه افزایش خشم عمومی را فراهم کند. در عین حال اعتراضات را به سطحی برساند که دیگر با سرکوب خارجی هم قابل کنترل نباشد.
