خیابانهای ایران بار دیگر به صحنه خشم عمیق ملت تبدیل شده است، و شهروندان از هر قشری علیه رژیمی که آن را فاسد و مستبد میدانند، بپا خاستهاند. اگرچه مشکلات اقتصادی و تورم سرسامآور جرقه اولیه این تظاهرات میباشد، اما شکایت و مشکل اصلی بسیارعمیقتر است؛ رژیمی که تأمین مالی درگیریهای خارجی را بر رفاه و آسایش مردم خود ترجیح داده است.
در اقدامی حیرتانگیز از این وفاداری ، جمهوری اسلامی به استفاده از شبکه مبارزان نیابتی خارجی خود برای سرکوب اعتراضات در خاک ایران متوسل شده است. رفتاری که قطع ارتباط عمیق رژیم با مردم و ترس از آنها را آشکار ساخته است.
تورم افسارگسیخته و شعاره نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران
سالهاست که یک شعار در اعتراضات ایران طنینانداز شده: «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران.»
این شعار، خشم گسترده مردم از تخصیص میلیاردها دلار به «محور مقاومت» ، گروههایی مانند حزبالله لبنان، شبهنظامیان مختلف شیعه عراقی و حوثیها در یمن را نشان میدهد، در حالی که اقتصاد ایران در حال فروپاشی است.
معترضان تورم افسارگسیخته، بیکاری و بحران فقر را پیامدهای مستقیم جاهطلبیهای سیاست خارجی رژیم میدانند. این تظاهرات تمامی اقشار جامعه از دانشجویان گرفته تا بازاریان و کاسبان را متوجه خود ساخته است.
پاسخ رژیم به اعتراضات همواره وحشیانه بوده، اما استفاده از مزدوران خارجی برای سرکوب و حمله به شهروندان ایرانی بسیار رقت انگیز و شرم آور است. گزارشها و روایتهای شاهدان عینی از موجهای مختلف اعتراضی، از جمله جنبش سبز در سال ۱۳۸۸ و قیام «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱، حضور سرکوبگرانی از حزبالله لبنان و شبهنظامیان شیعه عراقی در خیابانهای ایران را مستند و تایید کرده است. شاهدان، نیروهای لباس شخصی با لهجه عربی لبنانی را توصیف کردهاند که تظاهرکنندگان را سرکوب کرده و گزارشهایی از ورود صدها مزدور عراقی به ایران برای کمک به فرونشاندن ناآرامیها منتشر شده است.
