در طی هفته های پیش دنیا شاهد خشونت عریان رژیم جمهوری اسلامی علیه مردم ایران بوده است. رژیمی که سال هاست راه و روش وحشیانه سرکوب را علیه هرگونه اعتراض مدنی پیش گرفته است. این بار نیز دست به همان شیوه قدیمی زد. اعتراض مردم که زیر فشار اقتصادی کمرخم کرده اند با خبردادن کالابرگ های هفت دلاری شعله ور شد. رژیم با بی تفاوتی نسبت به وضعیت معیشتی مردم، به حمایت نیروهای نیابتی ادامه داده و دلایل اعتراض به حق آنها به وحشیانه ترین روش ممکن به کشتار در خیابانها دست زد.
چهل و هفت سال توسل به خشونت
این اولین بار نیست که جمهوری اسلامی بر روی مردم ایران آتش گشوده. در طول چهل و هفت سال گذشته این رژیم تمامی اعتراضات مدنی مردم ایران را به شیوه های مختلف سرکوب کرده است. از دستگیری های گسترده تا آدم ربایی، اعدام و قتل های سیاسی همگی از شیوه های سرکوب رژیم جمهوری اسلامی بوده اند. البته رژیم به اینها بسنده نکرده و از نیروهای نیابتی اش نیز برای سرکوب مردم کمک می گیرد. نیروهای نیابتی رژیم با پول ملت ایران چاق و چله شده. در حالی که ثروت ملی ایران را میچابند برای سرکوب معترضان اعلام آمادگی میکنند.
تا کنون آمار رسمی کشته و زخمی شدگان این اعتراضات در دست نیست. برخی منابع از کشته شدن بیش از ۱۰۰۰ نفر خبر داده اند در حالی که برخی دیگر این رقم را بسیار بیشتر تخمین زده اند. این ارقام شامل زندانی ها، زخمی ها، اعدامی ها و … نیست. در این میان قطعی اینترنت و تمامی وسایل ارتباطی و خاموشی مطلق ایران تخمین این ارقام را سخت تر نموده است. واضح و مبرهن است که رژیم کشتار جمهوری اسلامی به هر ریسمانی چنگ میزند تا صدای اعتراض را خاموش کند. از چپاول ثروت ایران و هدیه دادن آن به نیروهای نیابتی برای ایجاد آشوب در منطقه و استفاده از آنها برای سرکوب معترضان ایرانی گرفته تا ترور مخالفان خود در خارج از کشور.
در طی هفته های اخیر جهان شاهد خشونت لجام گسیخته رژیم علیه مردم بوده است. رژیمی که سالهاست دست به کشتار گسترده مخالفان خود چه در داخل و چه در خارج زده. اینبار نیز به همان راه و روش قبلی معترضان ایرانی را به خاک و خون کشید. گزارش های متفاوتی از تعداد کشته شدگان وجود دارد. اما آنچه واضح است خشونت بی حد و مرز رژیم جمهوری اسلامی بر علیه مردم ایران است.
کلام آخر
رژیم جمهوری اسلامی با نادیده گرفتن خواستههای مشروع معترضان و پاسخ با سرکوب خشونتآمیز، نه تنها رنج شهروندان خود را تشدید میکند. بلکه به ناآرامیهای اجتماعی و بیثباتی بیشتر دامن میزند و کشور را بیش از پیش به فروپاشی کامل اقتصادی و اجتماعی نزدیک میکند.
بنابراین، تغییر مسیر تمرکز و بودجه از جاهطلبیهای خارجی مانند حمایت از گروههای نیابتی و تروریستی به نیازهای داخلی، نه تنها یک موضوع سیاسی، بلکه گامی حیاتی برای بقا و ثبات کشور است
