سخنرانی مسعود پزشکیان در هشتاد و یکمین نشست مجمع سازمان بین الملل موجی از واکنش های انتقادی میان شهروندان و گروههای حامی حقوق بشر بر انگیخت. واکنش هایی که بیش از هر چیز تناقض آشکار میان رفتار درنده خوی حکومت با مردم داخل کشور و روایت مظلوم نمایانه آن در برا بر جامع جهانی است. پزشکیان در این سخنرانی، جمهوری اسلامی را « قربان زور گویی و تروریسم» معرفی کرد. در عین حال وی هیج اشاره ای به سرکوب گسترده ،کشتار خونین، تعدی و تجاوز به دختران و زنان ایران زمین ،نقض سیستماتیک حقوق بشر و نقش نیروهای نیابتی جمهوری اسلامی در بی ثباتی منطقه نکرد.
نماینده مردم یا بلند گوی فرماندهان سپاه
این سخرانی یک نمایش سیاسی برای مصرف خارجی بود. مقام های جمهوری اسلامی در داخل کشور با مردم از موضع قدرت ، تهدید و تحقیر حرف می زنند، اما در برابر قدرت های جهانی لحن مظلومانه اتخاذ می کنند. این تناقض رفتاری در سخنان پزشکیان بوضوح آشکار بود. و ی از زبان زور انتقاد کرد، ولی خود نماینده حکومتی است که زور گویی وسرکوب را تنها ابزاری برای اداره کشور می داند. شاید از اینر بود که همه چهره های سیاسی، اصولگران و جنگ طلبان اتحاد خود را با وی به نمایش گذاشتند. رئیس جمهور ایران نشان داد که نمی تواند ار محدوده تعیین شده پا فراتر بگذارد و باید بازتاب سخنان فرماندهان باشد.
چشم پوشی از مطالبات مردم
حذف کامل اعتراصات خونین دی ماه ودیگر دوره های سرکوب که به کشته شدن هزاران جوان ایرانی انجامید یکی دیگر از تناقض های سخنان رئیس جمهور ایران بود. وی نه تنها نامی از قربانیان اعتراضات نبرد، بلکه بار دیگر روایت رسمی حکومت را تکرار و معترضان را « تهییج شده دشمنان» معرفی کرد. ادعایی که با گزارشهای میدانی، مستقل و بین المللی در تضاد کامل است؛ بطوریکه گزارش اخیر سازمان حقیقت یاب برخورد با اعتراضات دی ماه را « به شدت خشونت آمیز » و شامل «قتل، شنکجه، تجاوز و حبس در حد جنایت علیه بشریت» توصیف کرده است. با این حال پزشکیان ترجیح داد واقعیت را ندیده بگیرد و « وطرفداران حکومت را که شبها خیابان ها را با اسلحه وچماق اشغال می کنند» مردم ایران جلوه دهد. البته نباید از حکومتی که جرات تجاوز به مردم خود دارد انتظاری غیر از این داشت. از اینرو حکومتی که دستانش بوی خون می دهد و خار در چشمان دیگران دیده و شاه تیر را در چشمان خود نمی بیند نمی تواند به دیگران درس اخلاق دهد.
لاپوشانی نقش نیروهای نیابتی در بی ثباتی منطقه
دیگر نقطه مهمی که وی آن را لاپوشانی کرد، نقش نیروهای نیابتی مورد حمایت جمهوری اسلامی در بی ثباتی منطقه بود. ایشان به تأمین تسلیحاتی گروههای مسلح، حضور نظامی و عملیاتی نیروی قدس در عراق، سوریه، لبنان و یمن و حملات پهپادی به زیرساختهای کشورهای دیگر اشارهای نکرد. همچنین، سخنی از موشکهای ساخت جمهوری اسلامی که بر روی برخی از آنها شعاری به زبان عبری با مضمون «اسرائیل باید از صحنه روزگار حذف شود» نوشته شده، به میان نیاورد. سیاستهای ایدئولوژیک و نزدیک به نیم قرن آمریکاستیزی جمهوری اسلامی نیز در سخنان او جایی نداشت. با این حال وی خواستار اجرای « قوانین بین المللی بر اساس چهارچوب های انسانی» شد. کسی که سر دمدار نقض قوانین بین المللی و ناقض حرمت انسانی است نمی تواند در باره اعتماد سازی، سازو کارهای بین المللی و حقوق بشر آیینه دیگران باشد
در نهایت سخنرانی پزشکیان نه تنها نتوانست چهره جمهوری اسلامی را در جهان ترمیم کند، بلکه بار دیگر نشان داد جمهوری اسلامی در مواجه با جامعه جهانی به جای مسئولیت پذیری به مظلوم نمایی و فرا افکنی متوسل می شود. در واقع سخنرانی ایشان روایت تکراری و نسخه فرسوده ای بود که رژیم ایران بیش از چهار دهه است که برای سرکوب داخلی و مداخله خارجی بکار میبرد. پزشکیان در سازمان بین الملل نه نماینده مردم ایران، بلکه نماینده ساختاری بود که مردم را نادیده گرفته و سودای آمریکا ستیزی در سر می پرورانند.
