اینترنت خمیر مایه عصرارتباطات و دیجیتال است. از اینرو یک زیر ساخت عمومی محسوب میشود. ولی در رژیم جمهوری اسلامی اینترنت ابزاری برای مهار و کنترل جریان اطلاعات آزاد تبدیل شده است. رژیم همواره با اتخاذ یک رویکرد امنیت محور، در برهه های حساس سیاسی با قطع و یا محدودیت شدید دسترسی به اینترنت، مردم ایران را از جهان بیرون خود جدا کرده است. بدین وسیله با ایجاد انزوای سیاسی مهارت خود را در تبدیل عصر ارتباطات را به عصر حجر نشان داده است.
تبدیل یک ابزار عمومی به سلاحی برای سرکوب
قطع اینترنت و حبس اندیشه در ایران نه یک استثنا بلکه یک امر عادی محسوب می شود. الان بیش ازدو ماه است که مردم ایران در بی خبری کامل بسر برده و رسماً با دنیای خارج ارتباطی ندارند. گزارشها نشان می دهد که ایران رکورد دار طولانی ترین زمان قطع اینترنت در جهان بوده و از نظر سانسور و مسدود سازی اطلاعات هم بعد از چین و میانمار در رتبه سوم قرار دارد. حتی در شرایط عادی و وجود اینترنت، کیفیت و سرعت در ایران بسیار پایین بوده و کاربران از نظر ارتباطی در شرایط بسیار نا مطلوبی بسر می برد.
جمهوری اسلامی در استفاده از ابزارهای سرکوب ید طولانی داشته، با قطع یا محدود سازی اینترنت حق دسترسی به اطلاعات آزاد را نقض می کند. البته این امر تنها به نقض و خاموش کردن صدای جامعه محدود نبوده بلکه جمهوری اسلامی از این طریق به روایت سازی خود ادامه داده و بر روی جنایت های آشکار خود سرپوش می گذارد. چرا جمهوری اسلامی هرگز با مردم صادق نبوده و سیاست دورویی خود را ادامه داده است. به سخن دیگر اینترنت برای مردم ایران قطع شده. حال آنکه همه حسابهای اینترنی نیروهای وابسته و خودی با خط سفید به تبلیغات خود ادامه می دهند.
البته این بعد سیاسی مسئله است، در شرایط اقتصاد بحرانی ایران قطع اینترنت کمر کسب و کار های کوچک تا متوسط را شکسته و همه آنها را در آستانه ورشکستگی کامل قرار داده است. بطوری که بر اساس گزارش رسانه های داخلی ضرر روزانه از قطع اینترنت بطور متوسط هشتاد میلیون دلار برآورد شده است. در عین حال بر اساس گزارش نت بلاکس، اقتصاد ایران از مسدودسازی اخیر حدود ۱.۸ میلیارد دلار متضرر شده است. جمهوری اسلامی بجای ایجاد رفاه، مردم خود را به گروگان گرفته و مانعی در برابر رفاه مردم است.
اینترنت ملی: پروژه ای برای تعمیق انزوا
جمهوری اسلامی سالها ست با استفاده از مدل دولت چین در پی تاسیس و نهادینه کردن طرح ” اینترنت ملی” است. تا بحال نیز سرمایه های مردم را برای تاسیس آن به هدر داده است. این پروژه برای توسعه و دسترسی به اینترنت طراحی نشده. بلکه ساز وکاری برای کنترل کامل فضای مجازی است. این طرح با محدود کردن ارتباط با اینترنت جهانی کشور را به زندانی با فضای آزاد در کنترل کامل جمهوری اسلامی تبدیل می کند. در عین حال کشور را به سمت انزوای دیجیتالی و عقب ماندگی ساختاری سوق خواهد داد.
اینترنت پرو یا تبعیض دیجیتال
بر اساس گزارش رسانه ها اخیرا جمهوری اسلامی از طرحی بنام “اینترنت پرو” رونمایی کرده تا صاحبان کسب و کار و دانشگاهیان بتوانند با پرداخت مبالغی بیشتر از حد معمول با دسترسی محدود بتوانند به اینترنت جهانی وصل شوند. این طرح نگرانی عمیقی در میان کاربران ایجاد کرده است. این طرح اینترنت طبقاتی را در پیش روی مردم گذاشته و باعث تبعض دیجیتالی در سطح جامعه می شود.
از طرف دیگر این نظارت و کنترل دولتی را افزایش داده و دسترسی به اینترنت آزاد را به امتیاز سیاسی تبدیل می کند. بدین معنی رژیم از این طرح بعنوان ابزاری برای اعمال فشار برای جامعه استفاده می کند. یعنی دسترسی به اینترنت نه به یک حق، بلکه به یک امتیاز قابل سلب در دست دولت تبدیل میشود.
کنترل آگاهی بخشی با فضای سرکوب
تحلیلگران امور سیاسی اعتفاد بر این دارند که الگوی رفتاری سیستم های دیکتاتوری بسیار روشن و مشخص است. هر موقع آگاهی بخشی عمومی تهدیدی برای بقای رژیم تلقی میشود. سیستم، محدودیت و کنترل اطلاعات را افزایش داده و فضایی از سرکوب در سطح جامعه ایجاد می کند. در ایران نیز قطع، محدود سازی ، تشدید کنترل اینترنت، ایجاد طبق بندی در دسترسی به اطلاعات ، لیست سفید، همگی نشانه های از نگرانی و واهمه از گردش اطلاعات آزاد بوده و تقابل حکومت با مردم محسوب میشود. ولی تجربه نشان داده است اجرای چنین سیاست های سختگیرانه در .دراز مدت به ایجاد ثبات کمکی نکرده بلکه شکاف اعتماد و بیگانگی را بین حکومت و جامعه زیاد می کند
