جلالالدین همایی یکی از چهرههای مهم تاریخ ادبیات ایران به شمار میرود. او در ۱۳ دی ۱۲۷۸ متولد شد و در ۲۹ تیر ۱۳۵۹ از دنیا رفت.
همایی افزونبر اشتغالی که در آموزش ادبیات داشت، شعر هم میگفت و غالبا در اشعارش به نام «سنا» تخلص میکرد. وی بهعنوان یکی از ادیبان بزرگ در تاریخ معاصر ایران نام برده میشود.
ادیبی که مقبره صائب تبریزی را کشف کرد
همایی در اصفهان متولد شده بود. پدرش فردی اهل ادبیات بود و بههمینسبب، از همان روزگار کودکی جلال را نیز با ادبیات آشنا کرد. چهارساله بود که در مکتب پدر به تحصیل علوم ادبی پرداخت. در ادامه به مدرسه رفت و حالا افزونبر آموزههای مدرسه، شبها را نیز در کنار پدر، به خواندن ادبیات میگذراند.
همه اینها باعث شد تا خیلی زود به درجات بالای علمی دست پیدا کند. در ادامه در یکی از مدارس اصفهان بهعنوان مدرس مشغول شد و شاگردان زیادی را نیز پرورش داد. پساز مدتی، به تبریز و سپس به تهران رفت و در آنجا نیز مسیر تدریش را ادامه داد. در تهران و تبریز علاوهبر آموزش دادن ادبیات، فلسفه نیز تدریس میکرد.
مهاجرت به تهران
او بعداز تبریز به تهران آمد و وارد مدرسه دارالفنون شد. تعداد زیادی از ادیبان مطرح نسلهای بعدی در ایران، از شاگردان همایی در دوره تدریس در دارالفنون هستند. در ادامه به دانشگاه تهران رفت و در این دانشگاه نیز به تدریس پرداخت. غالب درسهای وی در دانشگاه تهران، دروسی بود که درزمینه صنایع ادبی به دانشجویان دوره دکتری ادبیات میداد. در ادامه نیز کتابهایی در این زمینه منتشر کرد که همچنان نیز از کتابهای مرجع در حوزه صنایع ادبی به شمار میروند.
همایی اولین کسی بود که مقبره صائب تبریزی را در اصفهان کشف کرد. چنانکه به گفته خود وی، در مهرماه سال ۱۳۰۱، درحالیکه مشغول تحقیق در گورستانهای اصفهان بوده است، مقبره صائب را که تا پیشاز آن کسی از محل حضورش اطلاع نداشت کشف میکند.
همایی استادی بهتماممعنا بود و در تمام مدت تدریش دست از یادگیری نیز برنداشت و پیوسته در حال مطالعه و پژوهش در حوزههای مختلف بود. نتیجه اقدامات و تلاشهای وی، تعداد بسیار زیادی مقاله و کتاب تالیفی بود که تا همین امروز نیز از منابع مهم درک ادبیات فارسی به شمار میروند.
